| Logs van A HOLE IN THE ROOF |
--- Archief ---
|
| Afbeelding/foto |
 |
|
08-10-2006 - WWWegen
Kun je via het wereldwijde web communiceren? Ja.
Kun je delen, uitwisselen, ontmoeten? Ja.
Maar kun je ook gewoon bij elkaar zijn, gewoon, zonder iets te zeggen, zonder in te loggen, zonder eerst op de een of andere manier je aanwezigheid kenbaar te maken? Kun je samen zijn, echt samen zijn, heel stil, en NIET hoeven zeggen dat je niet weet wat je moet zeggen?
Heel erg samen, heel prive?
Kan dat?
Als m'n platenspeler niet kapot was, dan zou ik nu dat liedje luisteren, waar ik opeens aan moest denken, van Boudewijn de Groot. Maar de naald is stuk, en naalden zijn tegenwoordig niet makkelijk meer te verkrijgen.
Is de wereld nou kleiner geworden of juist te groot?
Past alles tegenwoordig echt door het oog van een naald?
Of is de mens een kolos geworden?
Op momenten als deze zou ik zo verschrikkelijk graag in een hutje wonen....
Gewoon.... zoals het is.
Ik, heel, heeeeeel klein. En Gij.
Laat dat liedje maar zitten.
Gepost door: op 08-10-2006 om 21:59
|
|
24-09-2006 - Onbelast (en een disclaimer)
Eerste loonstrookje van nieuwe baan kwam binnen. Oeioeioei.....
Da's nie best.....
't Punt is alleen dat ik totaal niet bezig ben met geld en wel met 't werk. Maar ja, het is natuurlijk toch geen onbelangrijke bijkomstigheid. Zo reëel ben ik dan ook wel weer, hoewel het wat mij betreft liever anders mag zijn.
Als ik net zoveel geld voor mijn werk zou krijgen als de voldoening die ik krijg, nou, dan zou ik veel belasting moeten betalen.
Ik geloof dat het liefdewerk wordt genoemd, veel doen gewoon omdat je het graag doet en voor 'niks'. De betaling gaat voor mijn gevoel met dezelfde middelen: ook liefde. Vandaar dat ik me ook niet druk maak over dat geld. En ik zou willen dat het helemaal geen rol speelde. Dat iedereen gewoon deed wat ie graag deed, graag gaf wat ie had en deed wat gedaan moest worden, gewoon daarom. En wat mij betreft hoeft dat niet altijd met 'doen' te maken te hebben, maar ook met 'zijn'.
Ik heb vaak nagedacht over 'roeping'. Sommige mensen schijnen dat echt van jongs af aan heel duidelijk te voelen, heel concreet: ik wil dit of dat worden. En dan noemen ze een beroep.
Ik weet ook nog dat ik ooit, lamg geleden zo'n soort moment had, ik was nog heel jong. Maar op de stippellijntjes stond geen beroep. Het was iets wat weliswaar uitgevoerd moet worden om werkelijk te worden, maar de 'roeping' (groot woord vind ik, maar oke...) zelf was meer een soort opdracht, een levenstaak, een manier van zijn.
Als heel eenvoudig voorbeeld zou je kunnen denken aan 'een vriend zijn', of 'troosten'. Iets in die trant.
En daarom maakt het voor mij uiteindelijk niet uit WAT ik doe of WAAR. En toch is het heel fijn om ergens te werken waar ik me thuisvoel. Bijna wilde ik zeggen: waar ik veel van me zelf kwijt kan. Maar ik zeg het niet, want dat kan nl. overal en misschien wel juist op die 'moeilijke plekken' waar je het totaal niet zo ervaart.
Daarom misschien dat mijn werk nu als een kadootje aanvoelt.
En aangezien ik ben waar ik moet zijn, daar heb ik altijd in geloofd, komen die centen ook wel goed. Of, beter gezegd, de bestaansmiddelen. Dat is altijd zo geweest.
En nu opletten: ik bedoel NIET dat iedereen nu maar lekker zijn baan moet opzeggen en zich in het 1 of andere avontuur moet storten. Ik bedoel WEL dat je naar je hart moet luisteren, maar als ik dat zeg, zo is mij gebleken, dan blijkt dat veel mensen een andere definitie van 'je hart volgen' hanteren dan ik. En achteraf krijg ik de schuld: 'Jij zei toch dat ik m'n hart moest volgen?'
Gepost door: op 24-09-2006 om 23:38
|
|
23-09-2006 - Stilaan
In goeie voornemens heb ik nooit zo geloofd.
Goeie voornemens zijn wel goeie business. Denk aan al die mensen die op 1 januari een jaarkaart kopen bij de sportschool... en aan het eind van het jaar 3x geweest zijn.
Goeie voornemens kunnen goed mislukken, of beter gezegd ze doen jou mislukken.
In doelen, daarin geloof ik wel.
Stille doelen. Niks luidkeels verkondigen, maar gewoon ergens, van binnen, zeker weten waar je heen wilt, ook al weet je het dan niet precies.
Ik heb wel eens een les gemaakt waarin de opdracht was 'zet een speurtocht uit voor je medecursisten'. Veel leerlingen kwamen terug met een 'speurtocht' die oftewel te moeilijk, te onduidelijk was, oftewel te makkelijk. Het werk van de eersten leek meer op een doolhof, het werk van de anderen leek op een routebeschrijving.
Vandaag is de herfst begonnen.
Ik kwam van de week en zinnetje tegen: 'in autumn the leaves don't fall, they are released.'
Vandaag ga ik met m'n zoontje naar de bazar van zijn school ter ere van de komende verhuizing naar een heel nieuw schoolgebouw. Het staat er nog niet helemaal, maar de school viert, volgens de posters 'oud en nieuw deze zomer'.
Vanochtend had ik een totaal van 6000 hits op mijn andere site.
Vandaag is het gelukkig nieuwjaar.
De speurtocht-les paste ik destijds aan n.a.v. het werk van de leerlingen. De docent moest tijdens de instructie veel meer aandacht besteden aan de vraag: 'wat zijn aanwijzingen?'
Over aanwijzingen gesproken.
Mijn moeder zong vroeger altijd dat oude liedje van Willeke Alberti terwijl ze in de keuken stond. Dat mocht natuurlijk niet in ons zwaargereformeerde huishouden. Het was haar stil protest en haar niet zo stille provocatie.
"Voorbij gaat de tijd, een vogel vliegt uit...."
to leave(s)
(not) to return this time.....
that's the question
Gepost door: op 23-09-2006 om 09:21
|
|
14-09-2006 - Democratie
De conclusie is er. Donner had formeel gelijk met zijn uitspraken.
En betreurt de commotie bla bla bla.
Ik ben niet verbaasd. Donner deed gewoon een feitelijke uitspraak.
Maar goed. Met feitelijke uitspraken is natuurlijk niet veel mis, behalve dan dat er iets over het hoofd wordt gezien: gevoelens.
Er is nu gevraagd om een onderzoek naar de democratie. Ik ben benieuwd.
Vragen te over, lijkt me. En dat vind ik dan weer het goeie aan Donner. Door zijn misschien ondoordachte uitspraken stelt men zich die vragen.
Hoe verhouden de macht van de meerderheid en de scheiding van kerk en staat zich tot elkaar? Waarom geldt die beperking voor geen enkele ideologie en wel voor religies? Is de vraag nu OF god mag regeren of is de vraag WELKE god mag regeren?
Als democratie betekent dat de meerderheid mag beslissen, is dat dan net zoiets als het recht van de sterkste? Of is de sterkste niet per definitie de grootste?
En als geloof in de prive sfeer thuishoort, hoe komt het dan dat zoveel mensen dat niet zo ervaren? Ik moet denken aan de heisa rondom Rob Oudkerk een paar jaar geleden. Als je met de mond A belijdt, mag je dan bepaald tegenstrijdig gedrag (B) vertonen in je priveleven? Toen vonden 'we' van niet.
Waarschijnlijk zal er van dat onderzoek niet veel terecht komen, zo gaat dat meestal met dat soort onderzoeken. Het is net zoiets als de constante oproep van Balkenende om een 'breed maatschappelijk debat'. Klinkt interessant. Waar wordt het gehouden?
Gek eigenlijk. Zijn we met z'n allen zo vreselijk trots op onze westerse beschaving, op onze democratie, maar als we de mogelijke implicaties voelen dan zijn we met z'n allen in rep en roer. Kamerleden (met het woord vrijheid voor in de mond) roepen op tot een verbod op bepaalde partijen, mensen in de straat spreken er schande van dat de minister dit soort uitspraken doet.
Democratie. Donner's second-beste vorm van regeren. Ik weet wel wat ie liever had. Maar de theocratie van Donner ziet er vast niet hetzelfde uit als de theocratie van Bas van der Vlies en al helemaal anders dan de theocratie waarin de Sharia een plek heeft. Hoe dan ook, 't blijft mensenwerk.
Volgens mij heeft Donner 1 ding pijnlijk duidelijk gemaakt en dat gaat niet over 'hun' maar over onszelf. En onze democratie.
Laat dat onderzoek maar komen. Zoals mijn goede vriendin Tanja altijd zegt: Denk na! Daar begint het mee!
Gepost door: op 14-09-2006 om 20:24
|
|
11-08-2006 - En toch wil ik zomer. En wel NU.
Ik ben zwaar vertiefd. Neehee, niet verliefd.
VerTiefd. Met een T.
Al 2 weken snotverkouden.
Het is verdomme HERFST.
En wat te doen met de kinderen???
We hebben geplakt, geknipt, gespeeld, schilderijen gemaakt, en wat al niet meer, en ik weet het niet meer.
De kleine misdraagt zich; niet geheel onbegrijpelijk, maar toch. En ik ben het gruwelijk moe om hem voor de zoveelste keer op pedagogisch verantwoorde wijze lief te hebben (lees: straffen).
Bovendien kan ik het vandaag niet langer ontkennen cq onderdrukken: ik ben ziek.
En vertiefd dus.
Verder jaagt het aanzicht van de mensheid in het algemeen me de stuipen op het lijf bij het horen van de nieuwsberichten. In het bijzonder van dat deel van de mensheid dat het voor het zeggen heeft. Ik droomde verschrikkelijke dingen, babies die onder zaagmachines doorgehaald worden, in die trant.
Dat verhaal over de 'verijdelde aanslag'.... Zou het waar zijn? Ik geloof het niet. In zoverre, ik vermoed, ik voel dat er heel veel addertjes onder het gras zitten.
Ik word banger van het gevoel dat er heel, heel veel vuile spelletjes gespeeld worden door mannen in pakken (en mannen in een vrouwenlichaam), dan door concreet onheil. Maar intussen ben ik dus ook bang, net zo angstig, of waarschijnlijk angstiger dan al diegenen die braaf bang worden op commando.
Het vervelende is dat mijn angst niet op te lossen is met wat oorlogskreten, 'veiligheidsmaatregelen' of een bommetje hier of daar. Mijn enige wapen is dat ik de angst niet vrees.
En dan zal ik maar weer eens uitleggen dat moed niet betekent: niet bang zijn. Maar dat het betekent: wel bang zijn. En TOCH gaan.
Je kunt niet moedig zijn als je niet bang bent.
Maar niet vandaag. Uit protest blijf ik in bed. Niet dat het helpt. Net als de spandoeken, demonstratie en handtekeningenakties van goedwillende burgers.
En het lucht ook niet op. Welnee.
Bovendien ben ik nu ziek, en wel zo ziek dat ik wel in bed moet blijven liggen, dus zo heldhaftig is de staking nou ook weer niet.
Belachelijk idee trouwens om hele ideologieen, religies of systemen als het kwaad in persoon voor te stellen.
Verder vraag ik me soms af of ik dood zou kunnen gaan. Niet of het reëel gezien zou kunnen, tuurlijk kan dat, maar of IK het kan. En dan denk ik: oh nee! Ik wil eerst nog liefhebben (en vice versa uiteraard). En dan denk ik uiteraard aan mijn kinderen. Dus ik kan niet dood. Sowieso niet. Maar dat punt van de liefde.... Dan denk ik: ik ken liefde, ik ben gelukkiger dan veel anderen. Maar toch. Ik wil het meemaken, delen. En belangrijker nog: ik heb het gevoel dat dat moet, dat het zonder dat niet af is. Dat dat is (o.a.) waarom ik hier ben.
Er zijn andere dingen die datzelfde gevoel bij me oproepen, maar daarmee heb ik veel meer vrede, niet dat gevoel van tekort, verlies, tekortgeschoten hebben, tekortgekomen zijn.
En tegelijkertijd: we weten niet wat we doen.
In de krant van vandaag schreef Ronald Plasterk een interessant stukje over een onderzoek waaruit bleek dat mensen niet eens weten of ze gelukkig zijn. Vraag je het hen dan geven ze een totaal ander antwoord dan wanneer je ze per tijdseenheid (bijv. ieder half uur) laat registreren hoe gelukkig ze zich voelen.
Wat ik denk kan ik niet zeggen.
Soms schrijf ik een gedicht en dan zegt het dingen die ik niet bedoelde.
Mijn dochter is aan het puberen en ik vind het leuk. Dat hoort niet. Ik zou het vreselijk moeten vinden volgens de voorschriften. Ik vind haar geweldig en ik ben trots. Op haar.
Toen we in de stad liepen van de week voelde ik ineens haar hand in de mijne. Dat ontroerde me.
Mensen zeggen vaak tegen me: Ja, maar jij kan toch wel iemand krijgen??
Dat klopt.
Waarom kan ik wel de grote dingen weerstaan en niet de kleine?
En nee, ik stop niet met roken. En nee, ik zou het ook niet eigenlijk best willen. Als ik wel stop, dan stop ik.
Het onweert. Als de bliksem nu inslaat terwijl ik mijn handen op het toetsenbord heb, ben ik dan voor eeuwig met deze wereld verbonden?
Ik heb met mijn broer afgesproken en ik heb totaal geen zin.
En op dit moment wil ik ook niet verliefd zijn. Op niemand niet. Ik ben namelijk vertiefd vandaag. En ik ben een paar belangrijke dingen vergeten. Nou ja, belangijk... in zoverre, dat anderen, instanties, ze belangrijk genoeg vinden om me daarom problemen te bezorgen.
Zwaar vertiefd ben ik.
O ja, en ik erger me wezenloos aan mensen die menen dat liefde per definitie kritiekloos is.
Opgelucht? Welnee.
Het leek me gewoon leuk om te zien waar dit toe zou leiden. En dat weet ik nu dus.
Bovendien is er weer een half uur voorbij.
Als ik nu een cijfer voor geluk zou moeten geven zou het een streepje zijn. Geen idee.
Dus misschien ben ik wel helemaal niet vertiefd.
Misschien ben ik wel verliefd??
Joepie.
Gepost door: op 11-08-2006 om 15:03
|
|
28-07-2006 - Vandaag....
....kreeg ik onverwachts bezoek van iemand om wie ik weliswaar veel geef, maar die ik toch al geruime tijd op afstand hield. Of mijn zoontje weer eens kon komen spelen, de kinderen moeten toch niet lijden onder een verwijdering?? Ze moest naar het toilet en bleef te lang weg. Ze lag even in de hangmat. Later, weer alleen, vond ik daar een pakje cocaine.
....boodschappen gedaan met m'n zusje, het Aldi-gevecht, zeg maar. Met van die rijen waarbij je aan twee kanten kan aansluiten. En mensen aan de ene kant die zich schrap zetten, verbeten blikken, alles ademt: 'jij komt hier niet door! Ik ben eerst, zelfs als ik het niet ben.' We zijn maar in een andere rij gaan staan. Ik kon het niet helpen, maar het deed me genoegen dat wij ook nog veel eerder aan de beurt waren. 'Ha!', zei ik.
In de auto keken we elkaar verbaasd aan en zeiden gelijktijdig: "Weet je wat het is met ons? Wij wennen niet. Iedereen is gewend, maar wij wennen nooit. Dat is het verschil tussen ons en andere mensen.'
....het levensverhaal van de pedicure gehoord terwijl ze het eelt van mijn voeten schraapte. Wat een mooie vrouw. Zestig jaar. Ik denk dat we allebei onszelf in elkaar herkenden. Op het laatst zei ze dat ik wel wat eelt nodig had op het moment. En zij kon het weten, ze had al zoveel voeten gezien.
Er was ook veel dat ze wilde weten.
Er zijn dingen die je niet kunt weten, niet echt, tot je ze weet.
....belde m'n zusje. Het eerste wat ze zei was dat ze haar excuses wilde aanbieden. Huh? Waarvoor?
O ja! Oops, vergeten.
....al het speelgoed uitgezocht en het huis gestofzuigd. Eindelijk. Met die warmte viel er niet te bewegen. Een emmer pikzwart sop hield ik over. Daarna zo'n vies hollands prakje gekookt in de hoop dat mijn zoontje nu eens goed zou eten. Kinderen houden van 'gewoon'. Zo gewoon mogelijk en liefst geen nieuwigheden, geen variatie. Hij at!
Volgens de pedicure moet ik het gewoon doen. En snel ook. Voor mezelf beginnen. Goed plan. Maar... ik ben niet zakelijk. Maar...ik ben zo veelzijdig dat ik nooit heb geweten wat nou dat 'ene ideaal' is... Maar... als alleenstaande moeder is het financieel veel te riskant.... Maar....daar ben ik niet goed genoeg voor...
Bij thuiskomst vond ik prompt een stapel rekeningen en een brief waarin staat dat een zekere instantie (die ik gekscherend altijd 'mijn vrienden' noem) veel geld van mij wil. Tja.
Nova, over de toestand in het Middenoosten, sloot vrolijk af met grappen en grollen over en weer. Ik hou van g&g, maar dit stoorde me met de beelden van verwoesting, verdriet en angst nog op m'n netvlies. Ik wen nooit.
Ik wil nooit wennen.
Niet aan het lelijke.
En zeker ook niet aan het mooie.
Gepost door: op 28-07-2006 om 23:59
|
|
24-07-2006 - Ruilhandel
Claimen.
Manipuleren.
Krokodillentranen.
Ketenen.
Stom 'plezier'.
Verwachtingen.
Spelletjes.
Kwaadsprekerij.
Invullen.
Ik hou niet van die 'vriendschap'.
Ik ben er niet geschikt voor en ik geloof dat het tijd wordt dat ik er maar eens helemaal mee op ga houden.
Zoals ik ook met 'liefde' opgehouden ben.
En ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.
Zo niet-alleen.
Met dank aan de man van de draaimolen.
"You must seek out from among the people capable, G-d - fearing men, men of truth, who hate gain."
Gepost door: op 24-07-2006 om 22:51
|
|
03-07-2006 - Ribbing Rhymes: A Rhapsody
Lingo links linguality 
Writing connectivity
Reading of insanity
Speaking of ambiguity
All is relativity
Captured in captivity
Sightings of brutality
Spotting this carnality
Homing your humanity
Hideous divinity
Passionate for chastity
Mirrors of complexity
Intestines of secrecy
Feeling for the enemy
Tearing off liquidity
Moves around formality
Wording in polarity
Edges of infinity
Interconnectivity
Clefts of masculinity
Rocking femininity
Pilgrimage of heresy 
Dive into iniquity
Filth of infidelity
Pestilence of sanctity
Excavate plasticity
Pious immorality
Slaughter immortality
Transient transcendency
Hooligan community
Uniform of unity
Indivineduality
Sinister protectory
Scrolling down indemnity
Sentence for ability
Letters of nihility
Nonetheless eternity
Limpet limps limpidity
Gepost door: op 03-07-2006 om 20:34
|
|
30-06-2006 - WAT IS ER MIS MET WERK?
Vandaag werd me voor de zoveelste keer gevraagd waarom ik niet full-time werk. Men schijnt het nogal vreemd te vinden. Gek genoeg ben ik lang niet de enige vrouw die part-time werkt. Er zijn veel vrouwelijke collega's met kinderen die ook minder werken. En zelfs zij stellen mij die vraag.
Er zit een ondertoon in. Ik moet me verantwoorden, zo voelt het. Ik HOOR eigenlijk meer te werken.
De genoemde vrouwen hebben partners. Misschien zit het 'em daar in.
Ik zal niet langer verbaasd zijn als ik het nog heel vaak uit moet leggen.
'Er zijn andere dingen in het leven die ik ook belangrijk vind.'
'Wat dan? Mijn gezin bijvoorbeeld. Mijn buurvrouw. Anderen. Leren.'
'Dat kan best dat ik mijn positie op die manier kan verstevigen.... Ik vind het belangrijk om m'n werk goed te doen en dat kan ik alleen als ik ook een goede moeder kan zijn, en vice versa.'
'Ik ben niet onder de indruk van status.'
'Ja, met drie dagen red ik het financieel. Ja, ook zonder alimentatie. '
'Ik heb ook tijd voor mezelf nodig, en die heb ik nu al nauwelijks.'
*quote* ...sinds ik een baan heb, kom ik niet meer aan m'n werk toe... *quote*
Sinds ik die baan heb is mijn werkgebied groter geworden. Dat is de positieve benadering. Feit blijft dat er daardoor veel blijft liggen. En dat doet pijn.
Er was een tijd waarin 'geëmancipeerde' vrouwen trots vertelden nog geen ei te kunnen bakken. Da's opgelost. Er is gewoon geen tijd meer voor. En dat is niks om trots op te zijn.
Gepost door: op 30-06-2006 om 22:13
Klik hier om de 4 reactie(s) te bekijken.
|
|
|
